یادش بخیر؛ آن زمان ها که عصرها توی کوچه دور هم جمع می شدیم، کل دارایی مان یک توپ پلاستیکی دو پوسته بود یا چند تکه سنگ که با آنها «هفت سنگ» یا «قایم موشک» بازی کنیم. اگر امروز از بابابزرگ ها یا حتی نوجوان های دهه نودی بپرسید لذت بخش ترین بخش آن روزها چه بود، همه شان یک جواب مشترک می دهند: «شور و هیجان مسابقه و خندیدن دور هم».
اما چه شد که از آن کوچه های خاکی به جایی رسیدیم که امروز جوان ها و بزرگ ترها پای تلویزیون و رایانه ها (Computers) می نشینند و ساعت ها غرق در دنیاهای دیجیتال (Digital) می شوند؟ اصلا چه فرقی بین آن بازی های قدیمی با این بازی های ویدئویی (Video Games) جدید وجود دارد؟ بیایید این کلاف را خیلی ساده کالبدشکافی کنیم.
۱. بازی های سنتی: پادشاهی قوانین و تحرک جسمانی (Physical)
در بازی های دوران کودکی ما، همه چیز بر پایه دو اصل بزرگ می چرخید: «تحرک جسمی» و «قوانین سفت و سخت». وقتی شما قایم موشک بازی می کردید، قانون این بود: یک نفر چشم بگذارد، بقیه قایم شوند و اگر کسی سک سک (تپ) کرد، برنده است. تمام این فرآیند در دنیای واقعی و با تکیه بر قدرت دویدن و هوش محیطی شما اتفاق می افتاد. در واقع، بازی های سنتی ساختارهای ساده ای بودند که خود ما با انرژی ماهیچه هایمان به آنها جان می دادیم.
۲. بازی ویدئویی: تکامل قوانین در یک جهان شبیه سازی شده و مجازی (Virtual)
یک بازی ویدئویی (Video Game) به هیچ وجه ریشه خودش را از بازی های قدیمی قطع نکرده است؛ بلکه برادر بزرگ تر و تکامل یافته همان قایم موشک و هفت سنگ است. در اینجا هم «قوانین بازی» حکم فرمایی می کنند، اما با یک تفاوت بزرگ: شما دیگر نیازی به فضای فیزیکی کوچه ندارید. تمام آن قوانین، دویدن ها و رقابت ها به درون یک جهان شبیه سازی شده و مجازی (Virtual) پرتاب شده است؛ جهانی که در آن ماشین حساب های هوشمند رایانه ای، داور بی رحم و دقیق بازی هستند.
۳. تلاقی شگفت انگیز هفت هنر در یک جعبه جادویی
اما چرا بازی های ویدئویی این قدر ماورایی و جذاب هستند که تمام سنین، از کودک تا میانسال را جادو می کنند؟ چون این صنعت، دیگر فقط یک سرگرمی ساده نیست؛ بلکه به ایستگاه تلاقی زیباترین هنرهای بشری تبدیل شده است:
- هنر نمایش و داستان گویی (Drama): شما دیگر فقط یک بازیکن نیستید، بلکه قهرمان یک فیلم سینمایی تعاملی (Interactive) هستید که سرنوشت شخصیت ها با تصمیم های شما رقم می خورد.
- هنر موسیقی (Music): ارکسترهای بزرگ دنیا حماسی ترین نواها را برای بازی ها می سازند تا فرکانس هیجان و ترس را در خون شما جابجا کنند.
- هنر مهندسی و طراحی مرحله (Level Design): معماران دیجیتال، وجب به وجب مراحل بازی را طوری طراحی می کنند که ذهن شما را به چالش بکشند؛ دقیقا مثل ساختن یک ماز یا هزارتوی هوشمند که برای عبور از آن باید استراتژی داشته باشید.
در واقع، بازی ویدئویی یعنی: «دویدن در قلب یک اثر هنری زنده و متحرک، بدون اینکه از روی مبل خانه تان تکان بخورید!»