دسته: کشف

تحلیل ساختاری بازی‌های ویدئویی بدون درک ریشه‌های مهندسی و اتمسفر پیدایش ژانرها، غیرممکن است. ژانرها در دنیای بازی، برخلاف سینما یا ادبیات، تنها یک فرمول روایی نیستند؛ بلکه حاصل جفت شدن کدهای ریاضی پردازنده، محدودیت پهنای باند حافظه و خلاقیت فیزیکی طراحان هستند. در این دایره‌المعارف بزرگ در کشف نو، داستان پیدایش، تکامل و در نهایت ماتریکس ترکیب ژانرها را از عصر پیکسل‌های لخت تا غول‌های چندصد میلیون دلاری مدرن، به صورت یک حماسه تاریخی کالبدشکافی می‌کنیم.

قسمت اول: شالوده فیزیکی و عصر کارتریج‌ها (پیدایش ژانرهای مادر)

داستان ما از سالن‌های تاریک و پر سر و صدای ارکید (Arcade) و کنسول‌های ۸ و ۱۶ بیتی آغاز می‌شود؛ جایی که پهنای باند به قدری تنگ بود که طراحان باید تمام ایده خود را در چند کیلوبایت حافظه قفل می‌کردند.

۱. ژانر اکشن-سکوپلتفرمر (Action-Platformer)؛ تولد هندسه پرش

در اواخر دهه ۸۰ میلادی، بازی‌ها فاقد داستان‌های چندلایه‌ای بودند. سخت‌افزارها تنها می‌توانستند حرکت اجسام دو بعدی (Sprites) را روی یک خط افقی پردازش کنند. اینجاست که هندسه پرش و جاذبه مجازی متولد شد.

• کالبدشکافی ساختار ژانر: شالوده این ژانر بر پایه دقت مینی‌ثانیه‌ای، محاسبه مسافت پرش و شناخت الگوهای حرکتی دشمنان بنا شده است. گرافیک بازی کاملاً دو بعدی است و دوربین به صورت سایداسکرولر (حرکت افقی از چپ به راست) شخصیت اصلی را تعقیب می‌کند. پهنای باند حافظه اجازه ذخیره‌سازی موقعیت را نمی‌داد، پس گیمر باید لایه‌های سخت مراحل را بدون حتی یک اشتباه فیزیکی پشت سر می‌گذاشت.
• ابرقهرمان ژانر (بازی مرجع): Super Mario Bros (1985) روی کنسول نینتندو (NES). این بازی فیزیک پرش را در صنعت گیم کالیبره کرد. ماریو با دگرگون کردن مکانیک شتاب و سرعت، تعریف جدیدی از سرگرمی دیجیتال ارائه داد.
• تراز مالی و بازخوردها: این ابرقهرمان به آمار فروش تاریخی بیش از ۴۰.۲ میلیون نسخه دست یافت و به بنیان‌گذار امپراتوری غول‌پیکر نینتندو تبدیل شد.

۲. ژانر اکشن-ادونچر (Action-Adventure)؛ اکتشاف و ذخیره‌سازی

با بازتر شدن پهنای باند کارتریج‌ها، طراحان متوجه شدند که گیمرها دیگر فقط به دنبال دویدن و پرش نیستند؛ آن‌ها تشنه اتمسفر، معما و حس مالکیت فیزیکی در یک دنیای مجازی هستند.

• کالبدشکافی ساختار ژانر: ترکیب برق‌آسای اکشن مکانیکی با سیستم حل پازل، مدیریت آیتم‌های داخل اینونتوری (Inventory) و گشت‌وگذار در محیط‌های غیرخطی. دوربین از حالت افقی عبور کرد و به نمای بالا به پایین (Top-Down) یا ایزومتریک ارتقا یافت. بزرگ‌ترین جهش فنی این ژانر، ابداع تراشه‌های مجهز به باتری داخلی (Battery-backed RAM) در کارتریج‌ها بود که قفل قابلیت ذخیره‌سازی بازی (Save) را باز کرد.
• ابرقهرمان ژانر (بازی مرجع): The Legend of Zelda (1986). این انحصاری تاریخی نینتندو، خطی بودن بازی‌ها را در هم شکست. زلدا به گیمر اجازه داد بدون هیچ راهنمایی، در یک دنیای غریب گم شود، سیاهچال‌ها را کالبدشکافی کند و قطعات پازل جهان بازی را کنار هم بگذارد.
• تراز مالی و بازخوردها: بازی اصلی ۶.۵ میلیون نسخه فروخت و ژانری را پایه‌گذاری کرد که امروزه سهم عمده‌ای از مارکت جهانی گیم را در سیطره دارد.

۳. ژانر نقش‌آفرینی نوبتی ژاپنی (JRPG)؛ ریاضیات و کدهای متنی

در زمانی که پردازنده‌ها توانایی رندر انیمیشن‌های روان را نداشتند، مهندسان ژاپن فرمول متفاوتی را کالبدشکافی کردند: تبدیل فیزیک بازی به معادلات ریاضی، عدد و استراتژی متنی.

• کالبدشکافی ساختار ژانر: مبارزات در این ژانر کاملاً نوبتی (Turn-based) است. شما در یک صفحه ثابت، لشکری از قهرمانان را مدیریت می‌کنید. هیچ نیازی به سرعت دست بالا نیست؛ بلکه همه‌چیز حاصل تفکر، ارتقای سطح سخت‌افزاری کاراکترها (Level-Up) و مدیریت منابع (مانند نوار جادویی یا جان) است. داستان در این ژانر طولانی، حماسی و همراه با ارکسترهای موسیقی غنی است.
• ابرقهرمان ژانر (بازی مرجع): Final Fantasy VII (1997) روی پلی‌استیشن ۱. این سری در ابتدا روی کارتریج بود اما برای انفجار محتوا به اتوبان پهن دیسک‌های نوری پی‌اس۱ مهاجرت کرد. این بازی با کات‌سین‌های سینمایی سه‌بعدی و داستان به شدت تاریک خود، ژانر JRPG را جهانی کرد.
• تراز مالی و بازخوردها: فروش خیره‌کننده بیش از ۱۰ میلیون نسخه روی نسخه اصلی و ثبت به عنوان یکی از منحصربه‌فردترین آثار تاریخ سونی که بازار غرب را فتح کرد.

۴. ژانر مبارزه‌ای (Fighting)؛ مهندسی هیت‌باکس و فریم‌داده‌ها

In ابتدای دهه ۹۰، کلوپ‌های بازی (Arcade) تشنه رقابت‌های فیزیکی و رو در روی کاربران بودند. ژانر فایتینگ پاسخ مستقیمی به این غلیان هیجان صوتی و تصویری بود.

• کالبدشکافی ساختار ژانر: نبرد تن‌به‌تن دو مبارز در یک صفحه بسته فیکس‌شده. ریاضیات این ژانر بر پایه دو مفهوم حیاتی بنا شده است: فریم‌دیتا (Frame Data) و هیت‌باکس (Hitbox). طراحان باید دیتای حرکتی هر مشت را در فریم‌های تصویری (مثلا ۱/۶۰ ثانیه) محاسبه می‌کردند تا برخورد فیزیکی ضربات با پیکسل‌های حریف، فوراً پردازش و اعمال شود.
• ابرقهرمان ژانر (بازی مرجع): Street Fighter II (1991) ساخت شرکت کپکام. این بازی فرمول کمبو (زنجیره ضربات پیاپی) را به صورت کاملاً فنی مهندسی کرد و به گیمرها یاد داد چطور با چرخاندن اهرم‌های مکانیکی آرکید و کلیدهای جهتی، کدهای مخفی ضربات را آزاد کنند.
• تراز مالی و بازخوردها: این غول آرکید با احتساب نسخه‌های مختلف، بیش از ۱۵ میلیون نسخه روی کنسول‌های خانگی فروخت و میلیاردها دلار ژتون را در کلوپ‌های جهان جابجا کرد.

قسمت دوم: انقلاب بعد سوم، جراحی چندضلعی‌ها و پیدایش ژانرهای تاریک (عصر نسل پنجم)

با فرارسیدن منتصف دهه ۹۰ میلادی و ورود رسانه‌های نوری با ظرفیت غول‌پیکر ۶۵۰ مگابایتی، مهندسی قطعات الکترونیکی پیوند فیزیکی جدیدی با ریاضیات هندسی برقرار کرد. پردازنده‌ها از ماتریکس پیکسل‌های تخت دوعدی عبور کردند و وارد جهان طول، عرض و عمق شدند. رندر چندضلعی‌های سه‌بعدی (Polygons) قفل ژانرهایی را باز کرد که اتمسفر بصری و روایی صنعت گیم را برای همیشه دگرگون ساختند.

۱. ژانر ترس و بقا (Survival Horror)؛ مهندسی وحشت و دوربین‌های ثابت

پیش از این نسل، بازی‌های ترسناک تنها به شلیک‌های بی‌هدف به پیکسل‌های ارواح خلاصه می‌شدند، اما کالبد سخت‌افزاری نسل پنجم، فرمول را کاملاً روان‌شناختی و فیزیکی جراحی کرد.

• کالبدشکافی ساختار ژانر: شالوده این ژانر بر پایه کمبود شدید منابع (تیر و کیت‌های سلامتی)، زاویه‌های دوربین ثابت و سینمایی (Fixed Camera Angles) و سیستم کنترل تانکی (Tank Controls) بنا شده است. مهندسان برای دور زدن محدودیت کارت‌های گرافیکی آن زمان در رندر هم‌زمان یک محیط غول‌پیکر سه‌بعدی، ترفند شاهکاری را به کار بستند: پس‌زمینه‌ها به صورت تصاویر دوبعدی باکیفیت و از قبل رندرشده (Pre-rendered Backgrounds) روی صفحه ثابت می‌ماندند و پردازنده گرافیکی (GPU) فقط مدل سه‌بعدی کاراکترها و هیولاها را رندر می‌کرد.
• ابرقهرمان ژانر (بازی مرجع): Resident Evil (1996) روی کنسول پلی‌استیشن ۱. این شاهکار شرکت کپکام، واژه ترس و بقا را وارد ادبیات جهان کرد. بازی با ایجاد محدودیت در اینونتوری و سلب زاویه دید آزاد از گیمر، اتمسفر انزوا و وحشت فیزیکی را در تاروپود مخاطب تزریق می‌کرد.
• تراز مالی و بازخوردها: بازی اصلی با فروش فضایی بیش از ۵ میلیون نسخه روی پی‌اس۱ و کسب نمره متای ۹۱ از ۱۰۰، تبدیل به یک فرنچایز میلیارد دلاری شد.

۲. ژانر شوتر اول‌شخص پی‌سی (PC FPS)؛ پادشاهی تراشه‌ها و هندسه اکشن سه‌بعدی

در اوایل دهه ۹۰ میلادی، مهندسان نرم‌افزار فرمول پردازش را به گونه‌ای جراحی کردند که دوربین دقیقاً در کاسه چشم کاراکتر اصلی قفل شود. این جهش، انقلابی‌ترین حس غوطه‌وری تصویری را در تاریخ کامپیوترهای شخصی متولد کرد.

• کالبدشکافی ساختار ژانر: دید مستقیم از چشم کاراکتر، مدیریت خطای شلیک (Reticle Crosshair)، شبیه‌سازی فضای سه‌بعدی با زاویه دید عریض (FOV) و رندر سریع بافت‌های محیطی. چالش فیزیکی اصلی، بهینه‌سازی فرکانس پردازنده برای محاسبات هوش مصنوعی دشمنان در یک پهنای باند فشرده بود.
• ابرقهرمان و پادشاه مرجع ژانر: Doom (1993) روی کامپیوترهای شخصی (PC / MS-DOS). این شاهکار بی‌تکرار استودیو id Software و مغز متفکر آن (جان کارمک)، سلطان و بنیان‌گذار واقعی ژانر شوتر اول‌شخص مدرن است. کارمک با ابداع یک موتور گرافیکی انقلابی، پدیده‌ای به نام سه‌بعدی کاذب (3D-Pseudo) را کالبدشکافی کرد که در آن لایه‌های تصویر با سرعت وحشتناک رندر می‌شدند. Doom ساختار گان‌پلی و بخش چندنفره (Deathmatch) را برای همیشه استاندارد کرد.
• تراز مالی و بازخوردها: بازی Doom به یک پدیده فرهنگی تبدیل شد؛ بیش از ۱۰ میلیون نسخه از آن به صورت مدیا و سهم بازار جابجا شد و بالاترین نمرات مجلات تخصصی کامپیوتر را دریافت کرد.

۳. ژانر مخفی‌کاری سه‌بعدی (3D Stealth)؛ کدهای پنهان‌کاری و فیزیک سایه‌ها

عصر کارتریج‌های قدیمی تشنه سرعت و شلیک بود، اما با ورود به بعد سوم، سبک جدیدی کالبدشکافی شد که ارزش اصلی را به سکوت، مخفی‌کاری و دیدن بدون دیده شدن می‌داد.

• کالبدشکافی ساختار ژانر: ماتریکس بازی بر پایه خط دید دشمنان (Cone of Vision)، فرکانس صداهای تولید شده توسط قدم‌های کاراکتر روی سطوح مختلف و مدیریت ابزارهای کمکی مهندسی شده است. هوش مصنوعی در این ژانر یک جهش بزرگ را تجربه کرد؛ دشمنان ردپای شما را کالبدشکافی می‌کردند و با دیدن المان‌های جابجاشده، لایه‌های امنیتی محیط را بالا می‌بردند.
• ابرقهرمان ژانر (بازی مرجع): Metal Gear Solid (1998) روی پلی‌استیشن ۱. شاهکار تاکتیکی هیدئو کوجیما که مرز میان سینما و بازی ویدئویی را ذوب کرد. کوجیما با کالبدشکافی قابلیت‌های سخت‌افزاری پی‌اس۱ (مثل استفاده از موتورهای لرزاننده DualShock برای شبیه‌سازی ضربان قلب)، غوطه‌وری صوتی و تصویری ماورایی را خلق کرد.
• تراز مالی و بازخوردها: فروش فضایی ۷ میلیون نسخه و نمره متای تاریخی ۹۴ از ۱۰۰، این بازی را به یک اثر جاودانه تبدیل کرد.

جدول رادار بازتاب عملکرد و نمرات ابرقهرمانان نسل پنجم

نام بازی (ابرقهرمان ژانر)	ژانر تخصصی متولد شده	پلتفرم مرجع	آمار فروش جهانی	نمره منتقدان (Metacritic)	راز و ترفند مهندسی بازی
Resident Evil	ترس و بقا	PlayStation 1	۵.۱ میلیون نسخه	۹۱ از ۱۰۰	استفاده از پس‌زمینه‌های ۲ بعدی از پیش رندر شده
Doom	شوتر اول‌شخص پی‌سی	PC (MS-DOS)	۱۰+ میلیون نسخه	۹۹ (معدل کلاسیک)	ابداع موتور رندر سه‌بعدی کاذب و بهینه‌سازی پردازنده
Metal Gear Solid	مخفی‌کاری سه‌بعدی	PlayStation 1	۷.۰ میلیون نسخه	۹۴ از ۱۰۰	استفاده خلاقانه از سخت‌افزار دسته و کدهای مِتا
Super Mario 64	پلتفرمر سه‌بعدی	Nintendo 64	۱۱.۹ میلیون نسخه	۹۴ از ۱۰۰	ابداع فرمول دوربین آزاد و آنالوگ ۳۶۰ درجه

قسمت سوم: عصر کمال، پهنای باند عریض و جادوی ترکیب ژانرها (عصر نسل ششم)

با آغاز قرن بیست و یکم و فرارسیدن عصر ۱۲۸ بیتی، معماری سخت‌افزاری کنسول‌ها به یک اتوبان پهن با پهنای باند چند ده گیگابایتی دست یافتند. در این برهه تاریخی، دیسک‌های نوری دی‌وی‌دی (DVD) حجم‌های چند گیگابایتی را در اختیار طراحان گذاشتند. دیگر مسئله، کمبود حافظه برای رندر چندضلعی‌ها نبود؛ بلکه نوبت به مهندسی هوش مصنوعی عمیق، فیزیک پویای ذرات و از همه مهم‌تر، «پدیده جفت‌وجور شدن و ترکیب ژانرهای مادر» (Genre Hybridization) رسید.

۱. ژانر جهان‌باز شهری سه‌بعدی (3D Open-World)؛ ترکیب اکشن، رانندگی و آزادی فیزیکی

تا پیش از این نسل، بازی‌های جهان‌باز در بعد سوم با محدودیت شدید دید محیطی (باگ مه غلیظ برای پنهان کردن رندر بافت‌ها) مواجه می‌شدند. کالبد سخت‌افزاری نسل ششم این بن‌بست را شکست.

• کالبدشکافی ساختار ژانر: ادغام مکانیکی سه ژانر مستقل: شبیه‌ساز رانندگی آرکید، اکشن سوم‌شخص ماجراجویی و شوتر زاویه آزاد. مهندسان برای مهار بار پردازشی رندرهای لحظه‌ای شهر، فناوری انقلابی استریم زنده بافت‌ها (Asset Streaming) را از روی دیسک به حافظه موقت (RAM) تزریق کردند تا با حرکت کاراکتر، لایه‌های شهر فوراً جلو چشم او ساخته شوند.
• ابرقهرمان ژانر (بازی مرجع): Grand Theft Auto III (2001) روی پلی‌استیشن ۲. این شاهکار استودیو راک‌استار (Rockstar Games)، انقلابی‌ترین جهش ساختاری قرن جدید را رقم زد. بازی با پیوند زدن روایت غیرخطی به یک سیستم شبیه‌سازی شهری زنده، معنای آزادی عمل فیزیکی را در صنعت گیم دگرگون کرد.
• تراز مالی و بازخوردها: بازی به فروش افسانه‌ای بیش از ۱۴.۵ میلیون نسخه دست یافت و با کسب نمره متای تاریخی ۹۷ از ۱۰۰، این ساختار ترکیبی را به استاندارد طلایی بازار تبدیل کرد.

۲. ژانر هک اند اسلش مدرن (Stylized Hack and Slash)؛ جراحی کدهای کمبو و اکشن روان

با افزایش قدرت فرکانسی پردازنده‌های گرافیکی، طراحان توانستند انیمیشن‌های مبارزه با شمشیر و سلاح‌های سرد را از حالت کند و نوبتی قدیمی به یک اکشن برق‌آسا، زنجیره‌ای و به شدت روان تبدیل کنند.

• کالبدشکافی ساختار ژانر: سیستم مبارزه بر پایه زمان‌بندی صدم ثانیه‌ای (Frame-perfect Execution)، لغو انیمیشن‌ها برای اجرای ضربات پی‌درپی (Animation Canceling) و سنجش رتبه جذابیت مبارزه (Style Meter). پردازشگر صوتی و تصویری باید کشش رندر ده‌ها هیولای هم‌زمان را در نرخ فریم پایدار ۶۰ فریم بر ثانیه کالبدشکافی می‌کرد.
• ابرقهرمان ژانر (بازی مرجع): God of War (2005) روی پلی‌استیشن ۲. این بازی فیزیک نبردهای اساطیری و کات‌سین‌های تعاملی دکمه‌زنی (QTE) را به کمال رساند و تعریف جدیدی از ابهت فیزیکی کاراکتر را مکتوب کرد.
• تراز مالی و بازخوردها: بازی God of War با فروش بیش از ۴.۶ میلیون نسخه و کسب نمره متای شاهکار ۹۴ از ۱۰۰، پتانسیل نهایی سخت‌افزار پی‌اس۲ را به رخ جهانیان کشید.

وقتی دو نفر دارند درباره یک بازی ویدئویی حرف می زنند، جملاتی مثل این ها را زیاد می شنویم: «این بازی عجب روند بازی (Gameplay) خفنی دارد!»، «مرحله سومش خیلی سخت است» یا «قوانین این بازی را بلد نیستم». برای خیلی از ما، این کلمات شبیه به هم به نظر می رسند. اما اگر می خواهید طعم واقعی لذت یک بازی را بچشید و مثل یک حرفه ای درباره آن نظر بدهید، باید بدانید این سه کلمه، سه دنیای کاملا متفاوت هستند.

بیا یک مثال فوتبالی بزنیم تا برای همه سنین، از بچه های ده ساله تا بزرگترها کاملا روشن شود:

۱. قواعد بازی (Game Rules): قانون اساسی زمین

قواعد بازی یعنی همان خط قرمزها و قوانین ثابتی که ساختار بازی را می سازند و کسی حق ندارد از آنها جلوتر برود. در فوتبال، قاعده این است که نباید با دست به توپ بزنید، آفساید چیست و بازی کلا ۹۰ دقیقه است.

در دنیای بازی های ویدئویی (Video Games) هم قواعد یعنی همان چیزهایی که سازنده بازی قفل کرده است و شما نمی توانید تغییرش دهید: مثلا اگر خون شخصیت شما تمام شود می میرید، با زدن این دکمه قهرمان بازی می پرد، یا برای باز کردن این در نیاز به یک کلید طلایی داری. قواعد بازی، قانون اساسی و چهارچوب بی رحم بازی هستند.

۲. روند بازی (Gameplay): روح حرکت و لذت بازی

حالا که قانون مشخص شد، شما شروع به بازی می کنید. به این تجربه و کارهایی که در بازی انجام می دهید، روند بازی (Gameplay) می گویند. در فوتبال، روند بازی یعنی پاس کاری، دریبل زدن، شوت زدن و تاکتیکی که برای بردن حریف می چینید.

در بازی ویدئویی، روند بازی یعنی آن حس و حالی که موقع به دست گرفتن دسته (Controller) دارید. آیا بازی سریع و پر از شلیک است؟ یا آرام، کارآگاهی و فکری است؟ روند بازی همان قلابی است که شما را ساعت ها پای صفحه نگه می دارد و به شما حس قدرت یا هیجان می دهد. این همان چیزی است که ارزش واقعی یک بازی را تعیین می کند.

۳. مرحله بازی (Game Level): زمین بازی و معماری فضا

مرحله بازی (Level) یعنی همان ظرف، مکان یا نقشه ای که قواعد و روند بازی در آن اتفاق می افتد. در فوتبال، مرحله می تواند بازی در یک زمین گلی، زمین بارانی یا فینال جام جهانی در یک ورزشگاه بزرگ باشد. در واقع، محل قرارگیری دروازه ها، اندازه و سایز آنها، و حتی تمام خط کشی های دور زمین فوتبال، همگی جزئی از مرحله بازی حساب می شوند چون دارند فضا و اتمسفر مسابقه را شکل می دهند.

در بازی ویدئویی هم مرحله یعنی آن فضای گرافیکی و چالش هایی که معماران دیجیتال (Digital) چیده اند. مثلا مرحله اول در یک جنگل تاریک است و مرحله دوم در یک کشتی در حال غرق شدن. قواعد و روند بازی در همه مراحل (Levels) یکی است (هنوز هم با همان دکمه ها راه می روید و می پرید)، اما شکل هر مرحله، خط کشی ها و چالش هایش عوض می شود تا بازی برای شما تکراری و خسته کننده نشود.

چرا دانستن این تفاوت برای ما مهم است؟

چون موقع انتخاب، کلاه سرتان نمی رود! خیلی از بازی ها ظاهر و مراحل بسیار زیبایی دارند و چشمان شما را خیره می کنند، اما روند بازی (Gameplay) آنها خسته کننده و قوانینشان مسخره است. یک انتخاب هوشمندانه یعنی پیدا کردن بازی ای که هر سه ضلع این مثلث را در بالاترین کیفیت داشته باشد.

یادش بخیر؛ آن زمان ها که عصرها توی کوچه دور هم جمع می شدیم، کل دارایی مان یک توپ پلاستیکی دو پوسته بود یا چند تکه سنگ که با آنها «هفت سنگ» یا «قایم موشک» بازی کنیم. اگر امروز از بابابزرگ ها یا حتی نوجوان های دهه نودی بپرسید لذت بخش ترین بخش آن روزها چه بود، همه شان یک جواب مشترک می دهند: «شور و هیجان مسابقه و خندیدن دور هم».

اما چه شد که از آن کوچه های خاکی به جایی رسیدیم که امروز جوان ها و بزرگ ترها پای تلویزیون و رایانه ها (Computers) می نشینند و ساعت ها غرق در دنیاهای دیجیتال (Digital) می شوند؟ اصلا چه فرقی بین آن بازی های قدیمی با این بازی های ویدئویی (Video Games) جدید وجود دارد؟ بیایید این کلاف را خیلی ساده کالبدشکافی کنیم.

۱. بازی های سنتی: پادشاهی قوانین و تحرک جسمانی (Physical)

در بازی های دوران کودکی ما، همه چیز بر پایه دو اصل بزرگ می چرخید: «تحرک جسمی» و «قوانین سفت و سخت». وقتی شما قایم موشک بازی می کردید، قانون این بود: یک نفر چشم بگذارد، بقیه قایم شوند و اگر کسی سک سک (تپ) کرد، برنده است. تمام این فرآیند در دنیای واقعی و با تکیه بر قدرت دویدن و هوش محیطی شما اتفاق می افتاد. در واقع، بازی های سنتی ساختارهای ساده ای بودند که خود ما با انرژی ماهیچه هایمان به آنها جان می دادیم.

۲. بازی ویدئویی: تکامل قوانین در یک جهان شبیه سازی شده و مجازی (Virtual)

یک بازی ویدئویی (Video Game) به هیچ وجه ریشه خودش را از بازی های قدیمی قطع نکرده است؛ بلکه برادر بزرگ تر و تکامل یافته همان قایم موشک و هفت سنگ است. در اینجا هم «قوانین بازی» حکم فرمایی می کنند، اما با یک تفاوت بزرگ: شما دیگر نیازی به فضای فیزیکی کوچه ندارید. تمام آن قوانین، دویدن ها و رقابت ها به درون یک جهان شبیه سازی شده و مجازی (Virtual) پرتاب شده است؛ جهانی که در آن ماشین حساب های هوشمند رایانه ای، داور بی رحم و دقیق بازی هستند.

۳. تلاقی شگفت انگیز هفت هنر در یک جعبه جادویی

اما چرا بازی های ویدئویی این قدر ماورایی و جذاب هستند که تمام سنین، از کودک تا میانسال را جادو می کنند؟ چون این صنعت، دیگر فقط یک سرگرمی ساده نیست؛ بلکه به ایستگاه تلاقی زیباترین هنرهای بشری تبدیل شده است:

• هنر نمایش و داستان گویی (Drama): شما دیگر فقط یک بازیکن نیستید، بلکه قهرمان یک فیلم سینمایی تعاملی (Interactive) هستید که سرنوشت شخصیت ها با تصمیم های شما رقم می خورد.
• هنر موسیقی (Music): ارکسترهای بزرگ دنیا حماسی ترین نواها را برای بازی ها می سازند تا فرکانس هیجان و ترس را در خون شما جابجا کنند.
• هنر مهندسی و طراحی مرحله (Level Design): معماران دیجیتال، وجب به وجب مراحل بازی را طوری طراحی می کنند که ذهن شما را به چالش بکشند؛ دقیقا مثل ساختن یک ماز یا هزارتوی هوشمند که برای عبور از آن باید استراتژی داشته باشید.

در واقع، بازی ویدئویی یعنی: «دویدن در قلب یک اثر هنری زنده و متحرک، بدون اینکه از روی مبل خانه تان تکان بخورید!»